Koniec Gimnazjum – koniec etapu

Niedawno, pod koniec czerwca, miała miejsce podniosła i smutna dla mnie uroczystość.
Marcin ukończył Gimnazjum, a tym samym zakończył swój pobyt w szkole. W szkole, do której uczęszczał 12 lat.

Czas pożegnać się…
– śpiewał Marcin na uroczystości zakończenia Szkoły

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

12 lat. Kawał życia…
Za tzw. „komuny” tyle lat trwały szkoła podstawowa i liceum razem wzięte.

Siedziałem na uroczystości zakończenia roku szkolnego, oglądałem występy uczniów, słuchałem przemówień nauczycieli i „gula” rosła mi w gardle. Marcin już więcej do tej, jak on to nazywał „szkółki”, nie pojedzie wczesnym rankiem…
Na pewno pojawimy się tam jeszcze nie raz, ale już jedynie jako goście.

Marcin zaczynał naukę w tej szkole jako 9-cio letni nieduży chłopczyk, absolwent ośrodka dla dzieci z autyzmem, a ukończył jako 21-letnie, prawie 2-metrowe chłopisko (patrz zdjęcie).

Wszystko się kiedyś kończy. Pewna jest tylko zmiana.

Co mnie uderzyło w tej szkole, to ogromny szacunek z jakim traktuje się tam każdego ucznia. Między nauczycielami i uczniami istnieje osobista więź. Nie ma anonimowości. Nawiązuje się sympatia, którą nawet najbardziej zaburzone dzieci są w stanie odczuć i odwzajemnić.

To było 12 dobrych lat.

Dla swojego dziecka chciałoby się jak najlepiej, ale szczerze wątpię, czy znajdzie się jeszcze kiedyś jakaś placówka, w której Marcinowi byłoby lepiej niż było TAM.

Całemu stanowi osobowemu Szkoły Specjalnej nr 112 w Poznaniu – Dyrekcji, Nauczycielom, Pracownikom oraz Pracownikom firmy przewozowej składam wyrazy głębokiej wdzięczności.
Bóg zapłać!

This entry was posted in Bez kategorii. Bookmark the permalink.

Comments are closed.